कसं उत्तर देऊ तुला,
जेव्हा शब्द अपुरे पडतात
आणि भावना मात्र डोंगरासारख्या छातीवर उभ्या राहतात?
तू साधा प्रश्न विचारतोस,
पण त्या प्रश्नामागे माझं संपूर्ण अस्तित्व हलतं.
उत्तर मनात आहे, स्पष्ट आहे, खरं आहे…
पण ओठांपर्यंत येईपर्यंत ते थरथरतं.
कारण प्रत्येक शब्दामागे एक आठवण आहे,
आणि प्रत्येक आठवणीत एक न बोललेलं दुःख.
मी चालत आहे,
दररोज, प्रत्येक क्षणी—
भावनांचा डोंगर पाठीवर घेऊन.
बाहेरून दिसतं साधं चालणं,
पण आतमध्ये प्रचंड चढ आहे.
कधी थकवा येतो,
कधी पाय घसरतात,
पण थांबणं शक्य नाही.
कसं सांगू तुला
की माझं मौन म्हणजे दुर्लक्ष नाही,
ते एक युद्ध आहे—
स्वतःशी चाललेलं,
मन आणि वास्तवामधलं.
कधी वाटतं,
सगळं ओतून सांगावं तुला.
भीती, राग, प्रेम, अपेक्षा—
सगळं एकाच श्वासात.
पण मग आठवतं,
तुला ते पेलवेल का?
की माझ्या भावनांचा डोंगर
तुला दाबून टाकेल?
म्हणून मी गप्प राहतो.
हसतो.
“ठीक आहे” असं म्हणतो.
पण त्या “ठीक आहे”मध्ये
अनेक न सांगितलेले प्रश्न
आणि न मिळालेली उत्तरं दडलेली असतात.
भावना जेव्हा जास्त होतात,
तेव्हा शब्द तुटक होतात.
आवाज थांबतो,
डोळे मात्र सगळं सांगून जातात.
पण डोळ्यांची भाषा
सगळ्यांना कळेलच असं नाही.
कसं उत्तर देऊ तुला,
जेव्हा मला स्वतःलाच
माझ्या भावनांचा अर्थ लावताना वेळ लागतो?
मी अजूनही शिकतोय
या डोंगरावर चालायला—
कधी पडत, कधी सावरत.
एक दिवस कदाचित
हा डोंगर थोडा हलका होईल.
शब्द आपोआप वाट काढतील.
आणि तेव्हा मी उत्तर देईन—
शांतपणे,
भीतीशिवाय,
संपूर्ण मनाने.
तोपर्यंत एवढंच समजून घे,
माझं न बोलणं म्हणजे नकार नाही.
मी फक्त चालत आहे…
भावनांचा डोंगर घेऊन,
आणि योग्य क्षणाची वाट पाहत आहे.
कवी :- श्री.विजय व्ही अहिरे"विजयश्री"
No comments:
Post a Comment